Zoetermeer. Voor mijn werk reed ik voorheen vaak naar Den Haag. Dan kwam ik langs Zoetermeer. Wat een deprimerende omgeving was dat toch altijd. Weilanden met op de achtergrond altijd dat silhouet van industrie. Saai en somber!

Zoetermeer, daar waar een paar jaar terug het EK XC was. Nog altijd krijg ik het schaamrood op mijn kaken als ik denk aan al die topatleten die uit de Franse Alpen, de Italiaanse Dolomieten en de diverse Zwitserse kantons naar ons Zoetermeer kwamen om daar op een modderige vuilnisbelt een EK uit te vechten. Konden we ze nou echt niks beters bieden dan vuilniszakken met een mix van plaggen gras en stinkende klei er overheen?

Benelux Kampioenschap

Afgelopen weekend was Zoetermeer het decor van het Benelux kampioenschap. En na een Trans Germany, een Transalp, wat andere marathons en diverse trips naar Verbier, was dit een mooie gelegenheid voor weer eens een XC wedstrijdje. Ik had er wel zin in. Behalve dan toen de wekker ging. Maar toch, een half uur snoozen later hees ik me onder mijn donzen dekbed vandaan en doolde als een zombie richting keuken om iets van een ontbijt te produceren. Om 8:40 kwam ik aan bij Snow World.

Rock Gardens

Even het parcours verkennen. Dat was wel pittig! De klimmetjes waren behoorlijk steil, met hier en daar een enigszins losse ondergrond, en net iets langer dan normaal voor XC wedstrijden. Ergens verderop in het parcours lagen wat vertederende rock gardens. Mooi, ik vroeg me af of ik 1.5 uur zonder kramp zou gaan volhouden.

Progressie

Als er iets is wat ik heb geleerd bij het Peerkes Bike Team, is het wel het voordringen bij de start. Dus toen ik als een van de laatsten werd opgeroepen, stuurde ik mijn Vertex subtiel een gat in om zo langzaam naar voren te kruipen. Gelijk werd ik terug gestuurd. Er stonden strepen over de weg en daar moesten we per rij achter blijven. Sucks dus.

Oprapen

De start was wederom niet om over naar huis te schrijven. Te lang was ik aan het kloten met inklikken, en daardoor draaide ik toch weer als een van de laatsten het parcours op. Op de eerste grasbaan kon ik nog wat mensen voorbij steken, en zo beginnen met oprapen. Op een gegeven moment hoorde ik iemand achterop komen. Dat ben ik toch niet zo gewend in deze fase van de wedstrijd, maar ik kon Nard Klabbers toch niet voorblijven. Mijn marathon inhoud kwam echter goed van pas. Daar waar ik de eerste rondes nog niet echt in kon lopen, kwam ik later steeds meer mensen tegen. Er op en er over, even doortrekken om ze ook mentaal te knakken en niet de illusie te geven dat ze ook maar enige kans hadden. Zo haalde ik uiteindelijk Nard ook weer in, en kwam ik 1.5 uur later als 7de over de finish. Tevreden met het resultaat, tevreden met het verloop.