Remco van Bekkum

Honselersdijk… Honselers-dijk. Bah. In mijn herinneringen stond Honselersdijk mij altijd bij als het summum van de ondergang van het Neerlandsche mountainbiken. Honselersdijk, gelegen onder de rook van Rotterdam en Den Haag, waar het altijd waait en somber weer is, tussen de belachelijk grote kassen, omgeven door de van gedumpte olie glimmende slootjes. Vanuit de verte zie je het al, een overvloed van rood-witte strepen. Pijn aan je ogen doet het! Al voor de wedstrijd begonnen is, is het afzien als nergens anders. Lintjes…overal lintjes.

Misschien dat ik daarom weer te laat was voor de start. Gezellig ouwehoerend met Bart en Carolien, hoorde ik in de verte mijn naam omgeroepen worden. Snel naar de startopstelling, waar ik vrijwel achteraan kon aansluiten. Goed gedaan weer!

Ik stond achter een gast die niet van plan was de wedstrijd te gaan winnen geloof ik, want er kwam geen gang in. Links en rechts werd ik voorbij gereden, blijkbaar was ik weer te sociaal. Nouja “weer”, op dat moment was ik in elk geval even te sociaal. Bart zat al een plek of 5 voor mij. Het was lastig inhalen, veel smalle stroken, en als je er langs wilde moest je toch echt door het kreupelhout, via een schutting, over een trap, maar vooral door hoog gras. En dat loopt echt niet en is erg vermoeiend. Maar zoals altijd blijken veel mensen in hun enthousiasme te zijn vergeten dat ze eigenlijk helemaal niet zo hard kunnen rijden, vallen dus een beetje stil, en creëren zo de broodnodige ruimte. Zodoende kon ik hier en daar een mannetje voorbij rijden, waardoor ik uiteindelijk op een mooie 10de plek uitkwam. En het parcours was nog best leuk eigenlijk!

Achteraf nog gezellig stoere verhalen gedeeld met wat andere bikers, en na mijn dikke envelop gescoord te hebben, door een politie escorte naar huis begeleid. Het was weer een mooie dag zo!