Fietsers zijn vaak van die onwijze zielepoten die altijd wel een excuus hebben waarom ze een wedstrijd niet zo goed zouden kunnen rijden. Ik erger me hier altijd helemaal kapot aan. Deze week was ik zelf een beetje aan het kwakkelen.

Omdraaien of toch maar door?

Omdat ik min of meer met anderen had afgesproken te gaan rijden, stapte ik toch maar in de auto (lees: Kangoo) om naar het mooie Apeldoorn te rijden. Onderweg had ik af en toe de neiging om weer om te draaien. Moest ik niet eigenlijk kotsen? Had ik koorts, of was het toch die muts en de verwarming op max en de zon in de auto waardoor ik het zo warm had? Toen had ik ineens een "Eureka" momentje, ik kon toch ook gewoon lekker een uurtje rijden en dan wel zien hoe het ging, en dan daarna alsnog naar huis? Dat zou ik toch moeten kunnen... Gezien mijn onvermogen om knopen door te hakken was het onvermijdelijk dat ik uiteindelijk toch bij Sportpark Orderbos aankwam.

Verkennen

Ingeschreven, en vervolgens mijn Scott uit de auto gehaald om het rondje te gaan verkennen. Het zou nogal heftig technisch zijn, aldus het geruchtencircuit op het o-zo betrouwbare internet. Voordat ik het parcours op stuurde, kwam ik Guido weer eens tegen. Als local hero moest ie daar toch wel zijn opwachting maken: adel verplicht!

Samen het rondje verkend, en het was idd veel krappe bochten, waarbij er maar weinig plekken waren waar je echt even snelheid kon maken. De kunst was haast om op veel stukken vloeiend te blijven rijden en niet te hard te willen. De drop-offs waren grappig, leuk ook omdat schijnbaar niet iedereen dat leuk vindt.

Race

Helaas mocht ik, gezien het feit dat ik had bijgeschreven, weer achteraan starten. Dat was vrij beroerd omdat het nogal smal was overal, en dus lastig inhalen. De eerste paar ronden dus proberen op de plekken waar wat meer ruimte was, mensen in te halen. Helaas willen de mensen die je wilt inhalen dat dan vaak ook, wat het al met al toch tot een vermoeiende bezigheid maakt. Maar na een paar rondjes was er ruimte, en op een gegeven moment reed ik alleen. Ik had geen idee op welke plek ik lag, maar had wel het idee dat ik redelijk vooraan zat. Toen kwamen daar de achterblijvers. Veel mensen gingen netjes aan de kant, maar met een paar dames had ik wat mot. Eentje schreeuwde "Je ligt toch niet eerste of wel?". "Eeehhhh, het scheelt niet veel geloof ik." bitchte ik terug, waarna ik haar maar half de berm in douwde om er langs te rijden. Excusez-moi. Bij een andere inhaalactie moest ik  van de goeie lijn af en ketste onderuit op een wortel, acoustisch begeleid door wat gevloek en een harde knal, afkomstig van mijn lieve Scott scale. Toen ik weer op mijn fiets sprong merkte ik vrij snel dat mijn zadel niet meer zo stond als ie hoorde, dus met brute kracht deze weer min of meer recht gezet en snel door. Gelukkig had ik genoeg voorsprong op de latere nummer vier. Vak voor de finish haalde ik naar wat later bleek de nummer twee nog in, en mocht zodoende weer een bezoekje brengen aan het podium. Een mooi dagje!

(Foto's sikkemtbfotos.nl)