Nog een weekje en dan is de Trans Germany. De bedoeling is om dan die andere clowns van het Peerkes Bike Team er genadeloos af te rijden. Daarom stond deze week in het teken van hard trainen. Dat wilde ik afsluiten met de “Adrie van de Poel Classic”, een weg-iets. Dus toen Guido met enthousiaste verhalen kwam over een idyllische marathon, vernoemd naar de bij iedereen welbekende struikrover “Schinder(hannes)” werd mijn interesse zeker gewekt.

Holzfeller

Zaterdagavond dus met Guido richting Boppard gescheurd, waar we in een knus hotelletje onze spullen dumpten, om vervolgens op jacht te gaan naar krachtvoer.

We zaten in een klein dorpje net onder Boppard, waar we een zo op het eerste oog gezellig restaurantje vonden. De eigenaresse vertelde echter dat het zo druk was dat we minimaal 1.5 uur op ons eten zouden moeten wachten. Daar hadden we natuurlijk geen zin in, dus toch maar met de auto naar Boppard. Dat bleek nog best een gezellig dorp te zijn! Op het marktplein stond een podium waar een dj helemaal losging met zijn Duitse schlager collectie. Tja je moet er van houden. Een verklaring waar je alles mee rechtlult natuurlijk. Wij hadden vooralsnog echter de focus op een goeie eettent, en uiteindelijk vonden we er een die Holzfeller-steaks op de kaart had staan. Dat klonk dermate cool, dat we die wel moesten proberen. Het bleek een ranzig stuk varken te zijn, niet zo mijn stijl, maar het was wel een goeie test om te kijken hoe efficiënt mijn vetverbranding nu echt is.

Booking.com

Terug in het hotel gelijk maffen. Slapen wilde echter niet zo. Het was warm, en zoals meestal met goedkope kamers die je krijgt via Booking.com lag ook deze aan de straatkant. De eigenaresse had wel heel lief een ontbijtpakket gemaakt voor ons, aangezien ze om 8 uur pas de broodjes binnen zouden krijgen, en wij dan al lang weg zouden zijn. Om 6:30 ging de wekker, om zo het standaard marathon ritueel in te luiden: met de ogen dicht en slaapdronken droge broodjes naar binnen werken.

Laat?

Om 7:30 vertrokken we naar de start. Guido werd zenuwachtig omdat we wat aan de late kant waren. Ik ben niet anders gewend en vond eigenlijk dat we nog ruim op tijd waren. Inschrijven ging vlot en we konden nog een paar stroken gras heen en weer rijden als warming-up.

En de race

We stonden uiteraard vooraan in het vak, achter wat lokale helden. De start was heerlijk relaxed, ook wel eens fijn! Er werd niet getrokken en geduwd en in de kopgroep reden we de startlus en vervolgens het bos in. De eerste paar kilometer bleef ik een beetje rond de 2de/3de plek rijden. Lekker uit de wind, en geen last van anderen. De Scott gast die veel op kop aan het rijden was reed heel irritant steeds de eerste paar meter van de klimmetjes hard door, en viel daarna stil. Nadat ie dat een paar keer had laten zien, lieten we hem maar zijn gang gaan. Guido zat ook in het groepje, en zodoende konden we samen de groep een beetje etteren door om de beurt de ander een beetje weg te laten rijden. Na wat onverwachte bochten waarbij mensen op een te groot verzet geparkeerd kwamen te staan ben ik zelf maar op kop gaan sleuren. Uiteindelijk zat ik met de Scott gast en met Jan Weevers. Deze reed tactisch slim, en deed weinig teveel in het begin. Zelf had ik nogal een NK/Seiffen/ennogveelmeerraces deja-vu, dat ik waarschijnlijk op zo’n 2/3de koers wel zou knakken na al dat gesleur. Na een kilometer of 50 begon Jan wakker te worden en een paar keer bergop te versnellen, maar het brak niet. Op 70km kreeg ik inderdaad wat lichte kramp, en het begon ook nog eens te regenen. Toen heb ik maar iets ingehouden, met het oog op consolidatie van de 3de plek. Ik werd dus gelost uit de kopgroep. Ergens in de buurt van de 80km kwam het grindpad uit op een smal asfalt weggetje naar links. Deze was nat, en spekglad. Daar kwam ik pas achter toen ik daar overdwars overheen stuiterde. Het was best een mooie klapper, dus ik had even wat tijd nodig om bij te komen. Mijn heup deed goed zeer en er zat een gat in mijn elleboog. Even twijfelde ik of ik daar niet beter mee naar een hulppost kon gaan, maar aangezien het bloed er niet echt uitgutste ben ik toch maar doorgereden. Die moeite werd beloond, want de Scott gast stond een paar kilometer verderop volledig geparkeerd. Hij mompelde iets over Weevers, dat ie een raar “Type” was, maar verder snapte ik er ook geen bal van. Het was er op en er over, en dat gaf net weer dat extra duwtje om door te trekken naar de finish. Daar kwam ik uiteindelijk als 2de overall op minder dan 2min van Jan Weevers aan. Guido kwam 3min later en net achter de Scott man binnen, en zodoende waren we 1ste en 2de master, mooi!