Volgens mij was het al iets van de 6de of 7de keer dat ik deze mooie marathon reed. Het doel voor dit jaar was binnen 5 uur finishen. Maar door hoe het in Kellerwald liep, had ik hier toch wat twijfels over.

Skippy ahoy

De truck mocht dit keer thuis blijven. Van de baas heb ik een voorloop auto met cruise control en airco. Best relaxed als je 1100km moet tuffen op één dag. De vraag was alleen hoe het zou gaan met de kampeerspullen en twee bikes er in. Dat bleek eigenlijk reuze mee te vallen, en comfortabel scheurde ik naar het Garda meer. Team maatjes Corné, Harold en Wil waren tegelijkertijd op weg, met dezelfde bestemming: camping Brione. Onderweg belde ik ze even, en ze bleken een kilometer achter me te rijden. Erg toevallig weer. Rond 20:30 kwamen we vrijwel tegelijkertijd aan op de camping, en na wat moeizame communicatie met de dame achter de bar konden we ons “mobile home” in. Dit bleek een ideale accommodatie. Vooral voor mij, want zijnde de regelaar had ik eerste keuze qua kamer, en had dus een eigen kamer met 2-persoons bed.

Losrijden Peerkes-style

Vrijdags hadden we afgesproken bij Peerke op de camping in Arco, om met de ploeg een stukje los te gaan rijden. Peerke wist een leuke, afwisselende route, en het Garda-gevoel was gauw terug, heerlijk! Enige minpunt was mijn lekke band, die het nodige commentaar opleverde ten aanzien van mijn banden keus. Maar de spijker die er in zat zou elke band geperforeerd hebben, en na wat gegoochel met het beetje NoTubes dat er nog in zat kreeg ik het gat dicht. Wat een wonderbaarlijk spul is dat toch. Diepe buiging voor Stan!

En dan ook nog de wedstrijd

Zaterdag was raceday. Starten om 7:45. Pff, dat is toch wel het grote minpunt van marathons in de alpen landen. Gelukkig was het niet heeeel erg koud, maar gewoon koud. Met mijn nummer 36 mocht ik starten in vak A1, helemaal vooraan dus. Onderweg naar de start bedacht ik me alleen dat ik vergeten was de Rocky Altitude binnen te zetten, dus ik kon weer terug naar het huisje. Snel de fiets binnen gezet, en wederom naar de start. Vooraan was door deze actie niet meer helemaal vooraan, maar nog wel in het eerste vak natuurlijk. De start ging redelijk rustig dit jaar, en ik was ook niet van plan me dit jaar teveel te laten opnaaien in het begin. Zodoende draaide ik ergens rond de 100ste plek de startklim op. Het streven was een beetje fatsoenlijke cadans te houden en niet gelijk te diep te gaan. Dat ging prima en zonder al teveel spannends kwam ik op de eerste top aan. De afdaling die volgde ging prima, waarna er een wat meer glooiend stuk volgde. Deze kwam uit op de volgende afdaling, waar het erg druk was en veel mensen moesten lopen. Het was een glibberige bende met weinig ruimte, en ik koos de veilige oplossing door toch maar wat stukjes te lopen. Eenmaal op de fiets vloog ik alsnog bijna een bocht uit, omdat ik in een flauwe bocht naar rechts niet durfde bij te remmen vanwege de gladheid, en zo mijn snelheid bijna te hoog was voor de volgende bocht. Maar het ging net goed. De volgende klim liep van geen kant. Mijn hartslag wilde totaal niet omhoog en ik voelde me niet echt sterk. Dit had ik bij Kellerwald ook al gehad, en ik vroeg me af of ik niet gewoon veel teveel gedaan had de afgelopen weken. Eigenlijk wilde ik er gewoon mee stoppen, en meerdere keren schoot het door mijn hoofd om rechtsomkeert te maken en terug te rijden naar Riva. Maar dit is toch erg tegennatuurlijk, en zodoende bleef ik een beetje op de automatische piloot doorrijden. Op de laatste klim naar Santa Barbara kwam ik Sally Bigham tegen, de 2de dame. Een tijd reed ik met haar in mijn wiel omhoog, eigenlijk helemaal tot boven. Ergens onderweg hoorde ik dat Pia Sundstedt 3 minuten voor ons zat. Dat was toch niet slecht. Tegen Sally zei ik dat Pia niet zo goed kan dalen, dus dat ze nog kansen had. Maar haar antwoord was dat ze nog minder goed kan dalen dan Pia. Tja, dan niet hè. Bij mij ging de laatste afdaling erg lekker. Daar was alles mooi droog en omdat ik me niet zo moe voelde kon ik de Vertex lekker laten rollen. Halverwege kwam ik bij Pia en 2 gasten. Ietwat lomp doch zeer doortastend zette ik mijn fiets in de binnenbocht eerst langs de ene, en vervolgens langs de 2de gozer. Daarna was Pia aan de beurt. Eenmaal beneden moest er nog een klein stukje geklommen worden, waarna het over het asfalt vol gas naar Riva ging. Hier werd Pia weer terug gebracht door een van die kerels, maar voor de finish liet ze de groep gaan om alleen over de streep te komen en zo beter foto materiaal over te houden.

Niet binnen de 5 uur maar toch

Guido was zoals verwacht reeds gefinisht, maar zat toch maar 5min voor mij. Mijn eindtijd was 5:03, goed voor een 43ste plek overall. Ondanks dat het zo sloom aanvoelde had ik dus toch een nette tijd gereden, en was de rest van het team voorgebleven.