Sauerland marathons zijn niet mijn favoriet, maar hebben als voordeel dat je min of meer last minute kan beslissen of je er een gaat rijden of niet.

Herkenning

Langenberg was er zo een. Een paar jaar geleden had ik deze ook gedaan, maar dat maakt bij mij geen reet uit: ik vergeet routes en parcoursen toch altijd gelijk. Wel heb ik als ik ze weer rij zo af en toe een feest van herkenning.

Eitje

Deze editie schotelde ons twee keer de beklimming van de Langenberg voor. Één keer minder dan de vorige editie die ik gedaan had. Eitje dus. In principe. Toch. Ja. Nee...

Krap

Het was druk in het startvak, vooral ook omdat ik me samen met Guido en Frank en nog een paar anderen helemaal voorin over het hek in het vak had gedrukt waar eigenlijk al helemaal geen plaats meer was. Het was zodoende vrijwel onmogelijk om op de fiets te stappen. Voordeel was dan wel weer dat als je eenmaal op je zadel zat, je ook niet meer om kon vallen.

Race?

Na de start was er een lusje van een paar km om wat ruimte in het veld te brengen. Het ging dus weer meteen volle bak omhoog en ik kon gelijk al niet goed volgen. Misschien omdat ik teveel energie verspilde aan het uiten van de nodige krachttermen. Er zijn natuurlijk ook mensen die maar voor één ronde gaan, en die dus iets minder reserves hoeven over te houden, maar ja, wie dat zijn weet je van tevoren niet.

Uiteindelijk zit je dan toch meestal wel met wat bekenden opgescheept. De meeste bekenden kon ik echter niet bijhouden, en in de tweede omloop ging het kaarsje weer eens uit. De klimmen duurden te lang voor mij en het lukte gewoonweg niet de snelheid er in te houden.

Al met al wel een beetje een anti-climax na een goed verlopen NK een paar weken terug, en dus balen. Maar goed, het seizoen is eigenijk ook wel een keer voorbij en altijd een goeie dag hebben is helaas niet echt realistisch. Op naar de volgende uitdaging!