Het wordt alweer vroeg donker. Trainen zonder arm- en beenstukken is er ook al niet meer bij. De afgelopen twee wedstrijden stonden allebei garant voor de nodige uurtjes plezier met borstel en tuinslang. Herfst dus, mijn toetsenbord geeft al extra weerstand bij het typen van het woord. Behalve mooie plaatjes van kleurige herfstbladeren is er niet zoveel leuks aan herfst namelijk. Maar dat terzijde, er was namelijk een NK dit weekend, het NK Marathon. Deze viel samen met de cyclo de "Hel van Groesbeek". Als ik het goed begrepen heb tenminste. Drie maal raden waar dit evenement plaatsvond.

Spannend?

Gezien mijn focus op met name marathons wilde ik hier eigenlijk toch wel graag goed rijden. De afgelopen week contact gehad met Guido de Jong, waarmee ik ook naar Seiffen was geweest. Hij is in de vorm van zijn leven en was de hele week al nerveus: nu moest het gebeuren. Persoonlijk had ik hier niet zo'n last van, aangezien er de nodige Masters zijn die dit seizoen toch eigenlijk altijd wel voor mij eindigen. Daarnaast was het een groot vraagteken wie er allemaal zouden gaan starten. De vaste club marathon rijders, of ook veel XC-ers? Of misschien zelfs wat wegnichten? Het parcours zou toch voornamelijk hard rijden zijn, en geen lange klimmen van een een of meerdere uren. Dus ik zou het allemaal wel zien.

Goh, te laat?

Om 7 uur ging de wekker. Er moest nog een hoop gebeuren, bidonhouders monteren, spullen verzamelen, en nog veel meer getrut. Allemaal dingen ook die ik denk veel sneller te kunnen doen dan in de praktijk lukt. Dus wederom reed ik 20min later weg dan de bedoeling. In Nijmegen reed ik ook nog eens verkeerd, dus kwam rijkelijk laat aan op een afgelegen en half verlaten parkeerplaats. Het afhalen van stuurbord en chip moest bij de start gebeuren, en dat bleek een paar kilometer verderop. De tijd werd nu toch wel een minder relaxte factor. Snel de fietsschoenen aan, helm op, portemonnaie mee en richting start/finish. Daar was het veel te druk. Ik kwam Willem-Jan tegen, en haastig vroeg ik hem waar ik precies moest zijn. Kalm vertelde ie mij dat ie dacht dat je tot uiterlijk een uur van tevoren je nummer op kon halen. Aarrgh! Toch mezelf door de meute heen geworsteld, en mijn nummer opgehaald, wat allemaal gelukkig wel soepel ging. Overal bekenden die ik haastig vertelde dat ik even geen tijd had, want wilde terug naar mijn auto om wat spullen te droppen, sorry! Keiharde wind tegen ook weer natuurlijk, wat wel betekende dat ik me eens een keer fatsoenlijk warm aan het rijden was. Hierna was het snel terug naar de start, waarbij ik onderweg een dorstige boom uit zijn lijden heb verlost, en me uiteindelijk door de meute naar het juiste vak heb weten te wringen. Daar mijn fiets over het hek getild en mezelf er bij in het vak geplant. Zo, 5 minuten voor de start en ik was er klaar voor!

Race

De start was gelijk een zenuwachtig gebeuren. Iedereen wilde naar voren, en het was dan weer breed, dan weer smal. Modderige karrensporen met diepe plassen en kuilen, afgewisseld met smalle paden en stukken asfalt. Dit betekende veel wisselingen in posities, en onrustig rijden.

Door een mulle zandklim viel het toch wat uit elkaar en ik kon na wat extra inspanning het gat dicht rijden en aansluiten bij de kop. Ineens kwamen er wat bikers ons tegemoet. Het bleek dat we fout zaten. Een aantal ging de ene kant op, een ander groepje de andere kant. Ik wist dat Guido het parcours had verkend en vaak een GPS track mee heeft dus ik ging maar achter hem aan. Er was wederom een gat dus ik moest aan de bak om het groepje bij te halen. Dat bleek wel een goeie groep te zijn en er werd redelijk samen gewerkt. Op een stuk singletrack maakte iemand een fout en ik dook er voor. Op dit terrein had ik ooit eens eerder een NK gereden, bedacht ik me. Langzaam reed ik wat weg van de groep, maar wist wel dat ik dat het niet handig zou zijn te proberen weg te blijven. Dus toen het weer wat breder werd kwam het weer samen en uiteindelijk zaten we met zijn drieën, Guido, Leon Crienen en ik. Dit liep goed en er werd netjes samengewerkt. Na een aantal kilometer kwam er een Rabo gast bij. Ik verwachtte dat dat erop en erover zou worden, maar hij reed niet veel harder en met 4 man sterk reden we zo de eerste ronde af. Aan mij de eer om als eerste over de streep te komen. Helaas telde deze doorkomst alleen niet. De Rabo man was ineens weg, net als de kracht in mijn benen. Onderweg had ik me al meermaals afgevraagd of we elkaar niet volledig in puin aan het rijden waren. Het ging allemaal nogal hard namelijk en die paden liepen niet bepaald goed. Aan de andere kant realiseerde ik me ook, dat als ik uit het groepje zou vallen, ik veel zelf tegen de wind in zou moeten gaan harken. Geen gunstig vooruitzicht. Zolang mogelijk maar proberen bij te blijven dus. Op de klimmen moest ik meestal even laten lopen, waarna ik op de wat snellere stukken het gat weer dicht kon rijden. Maar het kaarsje ging toch echt uit en langzaam zag ik op een gegeven moment het gat groter worden, en kon niet meer bij de twee anderen aansluiten. Mijn benen deden flink zeer, ik kreeg overal krampscheuten. Steile klimmen kwam ik nauwelijks meer omhoog, en ik kreeg het idee dat de zon als een stroboscoop in een of andere party toko aan het knipperen was. Kortom, ik voelde me niet zo best, en zat te wachten op de eerste groep die achterop zou komen en mij van mijn podiumplek af zou gaan rijden. Toen ik op een gegeven moment lopend een klim op strompelde kwam er inderdaad een rijder achterop. Dit bleek Jan Weevers (Masters 40+) te zijn. Hij lag op een eerste plek, maar ook hij kwam nauwelijks die berg op. Ik kon bij hem aanpikken, en op de een of andere manier gaan er toch wat knoppen om als je samen met iemand rijdt. Ik herstelde een klein beetje en de zon hield op met knipperen. Kop over kop reden we de wedstrijd uit. Uiteindelijk hoorde ik van Patrick Bassa, die een paar kilometer voor de finish langs de kant stond, dat ik 2de lag! Leon was uitgevallen wegens opstandig materiaal en kramp. Dus daarmee werd ik tweede, in 3u18, 4 minuten achter Guido. Erg cool natuurlijk! Achteraf was het een mooie race, ook al was het jammer dat ik zo inzakte. Desalniettemin een verdiende overwinning voor Guido. Felicitaties aan hem! En ik heb voor de 2de keer een zilveren plak op een NK gescoord, super!