Een van de doelen dit jaar was de Rocky Mountain Marathon serie, bestaande uit de marathons in Riva del Garda, Willingen, Bad Goisern, en dus: Seiffen. De eerste 3 zijn bekend en staan wel vaker op het programma. Seiffen ligt in het Erzgebirge, ergens ver weg richting het oosten, alsmaar rechtdoor langs de nodige wachttorens, tot je in de verte de oostblok variant van het noorderlicht ziet gloeien. Daar ga je rechts en dan kom je bij een hotel van 25 euro per nacht inclusief ontbijt.

Ik had net de Dolomiti Superbike en de Salzkammergut Trophy achter de rug, en de Eiger bike en Nationalpark marathon nog op het programma staan. Eigenlijk had ik dan ook niet zoveel zin om tussendoor ook nog weer helemaal naar Tsjechië te kachelen. Die hele Rocky Mountain Marathon serie leek ook niet echt goed van de grond te zijn gekomen, nergens waren uitslagen of standen te vinden. Toen kreeg ik ineens een e-mail van Guido de Jong van de Peerkes posse. Ik stond schijnbaar tweede, en hij vijfde, en wilde dus een en ander gaan verzilveren daar in het oostblok. Tja dan moet je wel. Later bleek wel dat het slechtste resultaat weggestreept kon worden, maar ook dan dacht ik wel wat te kunnen verbeteren. Samen met Guido dus naar de EBM!

Seiffen

Daar aangekomen was het koud en somber, precies wat je verwacht van het oostblok. Bij het ophalen van het startnummer bleek het nummer van Guido kwijt. Hij kreeg een nieuwe nummer, incusief "ik ga hard"-sticker. Zo'n sticker had ik niet, daarvoor had je aan moeten geven dat je hard rijdt. Ikke balen dus, tot ik het nummer uit de envelop haalde, of eigenlijk twee nummers. Ik had ook het startnummer van Guido in mijn envelop zitten, dus netjes die sticker die daar op zat er af gehaald en op mijn bord geplakt.

Ebay.de

Met Guido via de pizzeria naar ons romantische hotel ergens in de Umgebung. Als ik daar alleen heen was gegaan dan hadden volgens mij nog voor middernacht mijn nieren en andere organen op ebay.de gestaan. Verder was het best comfortabel trouwens.

Het ontbijt bestond uit de ingewanden van de vorige gasten en wat afbak broodjes, dus ik zat lekker mijn eigen mueslibollen naar binnen te hakken.

Op naar de start en ons pro-startvak. Ik wilde vooraan onder het lint door stappen maar Guido zei dat we vóór het lint moesten gaan staan, waar nog helemaal niemand stond. En inderdaad, wij stonden daar dus met ons tweeën een beetje de paparazzi te vermaken. Erg grappig, en onwennig!

Race

De start was geneutraliseerd, achter een stinkende oostblok dieselbus. Tergend langzaam reed het ding door de Seiffense straten. Tot het los ging. Er werd gelijk flink doorgereden, maar uiteindelijk wist ik samen met Guido op de eerste rij uit te komen. Toen ging het rechtsaf omhoog, wat voor de locals het teken was om te demarreren geloof ik. Het ging gelijk echt belachelijk hard, niet normaal. Later werd het iets rustiger gelukkig, maar de toon was gezet. Ik kwam wel aardig in mijn ritme en reed op een gegeven moment Guido voorbij. Ik merkte dat ie moeite had het tempo bij te houden, dus voelde me min of meer verplicht om te proberen mijn reisgenoot te pijnigen. Dat ging 2 van de 3 ronden lang erg goed. Het parcours was een grote modderbak, met rivieren die over de paden naar beneden stroomden. Later bleek er ook flink wat wateroverlast te zijn geweest in de regio. Goh... Aan het eind van de tweede ronde nam Guido het kopwerk over en moest ik mijn best doen zijn wiel te houden. Bij het ingaan van de derde ronde bedacht ik me dat ik niet langer zijn tempo kon volhouden, en ging een tandje langzamer. Ik kwam er snel achter dat ik leuk Guido had pijn gedaan, maar vooral ook mijzelf volledig gesloopt had. De benen kregen rondom overal krampverschijnselen en heel voorzichtig reed ik over het parcours, om alle gekke bewegingen maar zoveel mogelijk te voorkomen. Vlak voor de finish was nog een erg steil klimmetje met veel sadistisch publiek. Ik was erg bang dit klimmetje niet fietsend op te gaan komen, maar uiteindelijk ging het net. Het resultaat was best goed. Guido had het netjes afgemaakt en is als derde gefinisht in de serie. Ik ben uiteindelijk vijfde geworden.

Braadworst

Na de wedstrijd nog lekker onder de oostblok buiten-in-de-tent douche. Normale douches blijft toch iets wat ze blijkbaar nog steeds niet snappen daar. Daarna een lekker braadworst en weer naar huis karren. Dat viel niet heel erg mee uiteindelijk, moe en files! Maar het was wel een leuk weekendje zo en Guido moet ik dan maar weer een andere keer proberen te verslaan.

Statistics

4u40 over 100km door mud en over wortels en keien, loopt niet dus. Iets van een schamele 2700hm, uit mijn hoofd. 18de overal, 11de in mijn klasse.