Remco van Bekkum

Ergens eind tachtiger jaren kwam de eerste, een Giant Coldrock. Na maanden met de folder onder mijn kussen te hebben geslapen mocht ik van mijn ouders mijn spaargeld wegbrengen naar de fietsenwinkel. Het als broekie opnemen van 1000 gulden vereiste een extra identiteitscheck van de bank medewerkster. Gelukkig kende de dame mijn broer en als zodanig werd ik betrouwbaar genoeg geacht om met 1000 gulden op stap te gaan. Adrenaline gierde door mijn bloed: zoveel geld had ik nooit eerder in mijn portemonnee gehad!

Uiteindelijk kon ik hem afhalen. En wat reed ie lekker! Op deze fiets heb ik leren sturen. Hard rijden deed ik nog niet. Mijn hoofdsport was hockey, en de fiets was voor de leuk. Af en toe het bos in en door de modder jakkeren. Ja, ooit vond ik dat leuk. Verder klooien met op het achterwiel rijden en trappetje en muurtjes in het winkelcentrum op en af proberen te rijden. Veel verder kwam ik niet.

Toen naar Enschede, studeren en zo aan de Universiteit Twente, Werktuigbouwkunde want dat was breed en technisch dus zou wel wat voor mijn zijn. Daar op een gegeven moment lid geworden van DWV Klein Verzet, maar nooit naar enige training gegaan en weer afgemeld. Weer wat gaan hockeyen door mee te trainen met de heren van de hockey club daar. Toen werd me weer duidelijk dat ik me totaal niet thuis voel tussen die brallerige blaaskaken en weer lid geworden van Klein Verzet. Daar een paar goeie gasten leren kennen en samen met Oskar, Ron en Danko reden we vaak de enige route die er was in Twente. Al mijn moed bij elkaar geraapt en een fietsbroek gekocht, en klikpedalen en mooie Diadora fietsschoenen. Het begon al ergens op te lijken.

Vrij snel kwam ik er achter dat het tijd was voor nieuw materiaal. Bij Jan Ten Tusscher liep ik de deur al plat. Op een gegeven moment had ie een hele partij American Eagles opgekocht, met Deore LX en een aluminium frame. Uiteindelijk mede dankzij financiele steun van mijn ouders deze fiets kunnen kopen. Dat was een mega verschil! Wat een superlichte en strakke bike was dit. Mee gedaan met de Universiteits kampioenschappen, daar 3de geworden.

Toen was daar het eerste NSK. Ik daarheen samen met Danko. Mijn eerste aanraking met echte bikers. Ik dacht gelijk: wat doe ik hier?? Iedereen zag er slik uit met duur materiaal en sponsor pakjes. Kom ik aan met mijn nieuwe American Eagle. Maar goed, toch rijden en ik kon best aardig mee, uiteindelijk een 15de plaats!

Het rijden van een wedstrijd beviel wel. Uiteindelijk zelfs een sportklasse licentie gekocht en met dank aan Oskar naar  een aantal wedstrijden geweest. Veel was het niet, ergens rond de 60ste plaats.

Zo was het even, op een gegeven moment geen licentie meer gekocht volgens mij, want het was best lastig als student bij de wedstrijden te komen. Toen ging ik stage lopen bij Rond. Wederom met dank aan Ozzie, want ik kon bij hem in huis logeren. Zelf was ie toch ook een maand op vakantie. Daarna moest ik van de huis meesteres echter het huis uit: 1 huurder was toegestaan, geen twee. Dus moest ik iets anders verzinnen, en lui als ik ben toen bij mijn ouders ingetrokken zolang als de stage nog duurde. Dat betekende wel 2x per dag 35km naar het werk heen en weer. Hierdoor werd ik wel een steeds betere fietser. Uiteindelijk weer wedstrijden gaan rijden en af en toe kon ik in het begin van de wedstrijd de kop van het veld nog even zien!

Met Henk van de Scheer, collega designer bij Rond, in 2002 een mountainbike team begonnen: Focus Nederland. Bijna een jaar daarvoor had ik gesukkeld met een blessure, waardoor ik nu ook later in het seizoen pas aan de wedstrijden mee kon doen. Nieuwkuijk was dat, een enorme mix van modder en houtsnippers. Met mijn Geax Hubi 1.85 slicks op 1.3 bar kwam ik best goed rond en eindigde op een 6de plaats. Dat was voor het eerst dat ik het idee had mee te doen. De volgende wedstrijd was topcompetitie in Bergschenhoek. Nog niet veel gereden dus achteraan in het startvak. Ik bleek een goeie dag te hebben en op de steile klimmen kon ik veel mensen passeren. Uiteindelijk zelfs Aschwin van Oorschot voorbij en naar een 2de plek! Hij zal wel gedacht hebben: wtf is dat? Door naar het achterwiel van Arie de Jong. Ik kwam op een paar meter, maar hij kon nog iets versnellen en ik was toch wel leeg. Desalniettemin een 2de plaats, mijn eerste podium en champagne! Erg gaaf! Wel was ik helemaal verrot en kotsmisselijk. Dat jaar 3de overall in de topcompetitie.

De rest van het seizoen kon ik aardig mee komen in de top tien. Tijdens het NK tot het eind in de kopgroep van 5 man me, helaas op mijn bakkes in de laatste wortelklim dus kon niet mee sprinten voor de zege.

Het jaar daar op de eerste wedstrijd in Berlicum gewonnen. Ik reed gewoon op de dijk weg van de rest en schrok er zelf van. Moet ik nou de rest van de wedstrijd zelf tegen de wind in rijden? Maar ik hield het vol, en kwam er achter dat winnen toch wel heel veel meer is dan welke plaats dan ook. Helaas was dit ook de laatste keer :). Wel werd ik nog 2de op het NK, mijn beste prestatie denk ik. Het seizoen er na was ik het allemaal even beu, ben ik meer marathons gaan rijden.

Daarmee is het marathon tijdperk aangebroken, daar waar ik nu nog in zit. De drive om meer voorin te rijden is weer gegroeid en rijdend in het Magurateam probeer ik sterker te worden. Wie weet hoe ver we komen!

Remco