Remco van Bekkum

Nog een weekje en dan is de Trans Germany. De bedoeling is om dan die andere clowns van het Peerkes Bike Team er genadeloos af te rijden. Daarom stond deze week in het teken van hard trainen. Dat wilde ik afsluiten met de “Adrie van de Poel Classic”, een weg-iets. Dus toen Guido met enthousiaste verhalen kwam over een idyllische marathon, vernoemd naar de bij iedereen welbekende struikrover “Schinder(hannes)” werd mijn interesse zeker gewekt.

Volgens mij was het al iets van de 6de of 7de keer dat ik deze mooie marathon reed. Het doel voor dit jaar was binnen 5 uur finishen. Maar door hoe het in Kellerwald liep, had ik hier toch wat twijfels over.

De eerste marathon van het seizoen, en gelijk een lange. 120km en 3100hm. Dat dat niet over de gehele 120km een prettige ervaring zou worden, stond bij voorbaat wel vast.

Honselersdijk… Honselers-dijk. Bah. In mijn herinneringen stond Honselersdijk mij altijd bij als het summum van de ondergang van het Neerlandsche mountainbiken. Honselersdijk, gelegen onder de rook van Rotterdam en Den Haag, waar het altijd waait en somber weer is, tussen de belachelijk grote kassen, omgeven door de van gedumpte olie glimmende slootjes. Vanuit de verte zie je het al, een overvloed van rood-witte strepen. Pijn aan je ogen doet het! Al voor de wedstrijd begonnen is, is het afzien als nergens anders. Lintjes…overal lintjes.

Na het dijkenspektakel in Berlicum mocht heel mountainbikend Nederland vandaag op komen draven bij de Bergrace in Wageningen. Heel mountainbikend Nederland, en een of andere knurft op zijn stadsfiets met trommelremmen en een standaard. Kijk, die 29-ers zijn natuurlijk al geen porum, maar dit was helemaal een blamage voor de sport. Goed, het zeik-gedeelte heb ik hiermee ook weer gehad, door naar de realiteit en die was positief.

(foto http://www.sikkemtbfotos.nl/)